Ricardo Carvalho Calero Ricardo Carballo Calero Biografía
Escritor Ferrolán Día das Letras Galegas 2009
Librería Central Librera
Calle Dolores 2
15402 Ferrol
Teléfono
[34] 981 35 27 19 
Día das
Letras Galegas para Ricardo Carvalho Calero Xa
Podes baixar o audio desde AQUÍ
Na
Wikipedia Biografía de Ricardo Carballo Calero autor ferrolán Autor Ferrolano
Ir a: navegación,
procura
Ricardo
Carvalho Calero (Ferrol, 30 de
outubro de 1910
- Compostela,
25 de
marzo de 1990)
foi un filólogo
e escritor galego,
o primeiro Catedrático de Língua e literatura Galegas, considerado o gran
pensador do reintegracionismo.
Índice[agochar] |
Tras
cursar os seus primeiros estudos no Colexio
Comellas, tendo coma titor ó escritor Manuel Comellas[1], cursa por libre o bacharelato
e transládase a Compostela en 1926 para estudar Dereito e Filosofía e Letras e cumprir co servizo
militar. Aquí entrou en contacto co galeguismo e cos movementos culturais da
altura, nomeadamente co Seminario de Estudos Galegos. Foi este
un momento de intensa militancia política de Carvalho, integrado no movimento
nacionalista e tomando parte no activismo estudiantil na Federación Universitaria Escolar, da que chega
a ser presidente. En 1931
participou na creación do Partido Galeguista e contribúe ao Anteproxecto de Estatuto de Galiza. En 1933 a
1936 volta a Ferrol e gaña a praza de auxiliar administrativo no Concello da
cidade, e casa con María Ignacia Ramos, licenciada en historia e compañeira de
estudos universitarios.
Nestes
anos Carvalho Calero contribuíu con numerosas colaboracións ás máis destacadas
revistas literarias (A Nosa Terra, Nós, Guión,
Galiza, Resol, Universitarios, Papel de Color) e
principiou a publicación dos seus libros poéticos, primeiro en español e
despois en galego.
Estudou
por libre a carreira de Filosofía e Letras, licenciándose en 1936 pola Universidade de Santiago de
Compostela, participando ao mesmo tempo activamente no movemento galeguista
tanto a nivel local como nacional, sendo nomeado presidente do partido en
Ferrol.
O Alzamento Nacional sorprendeuno en Madrid no
momento en que concorría ás probas para profesor de instituto en Lingua e
Literatura Española. Carvalho posicionouse co bando republicano, entrando en combate como miliciano
no batallón Félix Bárz
Restableceu
os contactos cos galeguistas que ficaran no país, moi especialmente con Francisco Fernández del Riego, con
quen mantivera correspondencia desde o cárcere. Paralelamente ao seu labor
docente, desenvolveu nestes anos un importantísimo traballo investigador
—iniciado coa súa tese de doutoramento, "Aportaciones a la literatura
gallega contemporánea" (1955, premio extraordinario) — que tivo como fruto máis valioso
a publicación en 1963
da Historia da literatura galega contemporánea. Foi membro da Real Academia Galega a partir de 1958. En 1965 autorizóuselle a
exercer o ensino público como agregado
de instituto no Liceo Rosalía de Castro, de Santiago, ao
tempo que comeza a impartir aulas de galego na universidade. Por fin, en 1972 obtivo por
oposición a recén creada cátedra
de Lingüística e Literatura Galega. Os estudos de Carvalho atinxiron igualmente
a lingua. Recollendo a herdanza dos autores do Primeiro
Rexurdimento e os traballos do profesor Rodrigues
Lapa, Carvalho Calero, preocupado pola coherencia
histórico-lingüística do galego a pesar da férrea oposición que encontrou no
camiño, mostrouse defensor das teses etimoloxistas que terían continuidade no movimento
reintegracionista, feito que lle custaría ser marxinado nos últimos anos da súa
vida. Así mesmo, desenvolvería un amplo labor como editor dos clásicos.
Xubilouse en 1980
mais mantivo a súa actividade creadora e seguiu colaborando con diversas
asociacións. En 1987 obtivo o Premio da Crítica de narrativa
galega pola súa novela Scórpio.
Colectáneas:
1. ↑ http://www.agal-gz.org/modules.php?name=Sections&op=viewarticle&artid=5
Traído desde "http://gl.wikipedia.org/wiki/Ricardo_Carvalho_Calero"
Categorías: Personalidades da
lingüística galega | Escritores en lingua galega |
Escritores de Galicia
http://gl.wikipedia.org/wiki/Ricardo_Carvalho_Calero
A posi bilidade de rectificar
a historia: VER VIDEO
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
|
|
|
|||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
|
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||||||
|
|
|
|
|||||||||||
|
|
|
|
|
||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
|
|
||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
||||||||
http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=RicCarba&alias=Ricardo+Carvalho+Calero
Saltar a navegación,
búsqueda
Ricardo Carvallo Calero, también Ricardo Carvalho Calero (Ferrol (La Coruña) 30 de
octubre, 1910 - Santiago 25 de marzo,
1990), maestro de
varias generaciones, licenciado en Derecho y en Filosofía y Letras por la Universidad de Santiago y Doctor por la de Madrid. Miembro numerario de la Real Academia Galega, fue el primer
catedrático de Lingüística y Literatura Gallega de la Universidad de Santiago.
Está considerado el gran pensador del reintegracionismo.
Tabla de contenidos[ocultar] |
Tras cursar el Bachillerato en Ferrol, se trasladó a Santiago de
Compostela en 1926
para estudiar Derecho y Filosofía y Letras y cumplir con el servicio
militar. Ahí entró en contacto con el galleguismo y con los movimientos cultur
En estos años contribuyó con numerosas colaboraciones a las más destacadas revistas literarias (A Nosa Terra, Nós, Guión, Galiza, Resol, Universitarios, Papel de Color) e inició la publicación de sus libros poéticos, primero en castellano y después en gallego.
Estudió por libre la carrera de Filosofía y Letras, licenciándose en 1936 por la Universidad de Santiago de Compostela, participando al mismo tiempo activamente en el movimiento galleguista tanto a nivel local como nacional, siendo nombrado presidente del partido en Ferrol.
La sublevación del 18 de julio de 1936 le
sorprendió en Madrid en el momento en que concurría a las pruebas para profesor
de instituto en Lengua y Literatura Española. Carvalho se mantuvo fiel a la República, en el batallón Félix Bárz
Restableció los contactos con los galleguistas que se habían quedado en el país, muy especialmente con Francisco Fernández del Riego, con quien había mantenido correspondencia desde la cárcel. Paralelamente a su labor docente, desarrolló en estos años un importantísimo trabajo investigador —iniciado con su tesis de doctoramiento, Aportaciones a la literatura gallega contemporánea (1955, premio extraordinario) — que tuvo como fruto más valioso la publicación en 1963 de la Historia da literatura galega contemporánea. Fue miembro de la Real Academia Galega a partir de 1958. En 1965 se le autorizó a ejercer la educación pública como agregado de instituto en el Liceo Rosalía de Castro, de Santiago de Compostela, al mismo tiempo que comienza a impartir aulas de gallego en la universidad. Por fin, en 1972 accedió por oposición a la recién creada cátedra de Lingüística y Literatura Gallega. Los estudios de Carvalho atañeron igualmente a la lengua. Recogiendo la herencia de los autores del primer Rexurdimento y los trabajos del profesor Rodrigues Lapa, Carvalho Calero, preocupado por la coherencia histórico-lingüística del gallego a pesar de la férrea oposición que encontró en el camino, se mostró defensor de las tesis etimologistas que tendrían continuidad en el movimiento reintegracionista, hecho que le costaría ser marginado en los últimos años de su vida. Así mismo, desarrollaría una amplia labor como editor de los clásicos. Se jubiló en 1980 pero mantuvo su actividad creadora y siguió colaborando con diversas asociaciones. En 1987 obtuvo el Premio de la Crítica de narrativa gallega por su obra Scórpio.
En la actualidad una calle, un instituto de enseñanza secundaria, un centro cultural y un prestigioso certamen de narrativa y de investigación lingüística-literaria recuerdan su nombre en Ferrol.
· Trinitarias, 1928 (en castellano)
· Vieiros, 1931
· La soledad confusa, 1932
· O silencio axionllado, 1934
· Anxo da terra, 1950
· Poemas pendurados dun cabelo 1952
· Calteiro de Fingoi, 1961
Colectáneas:
· Pretérito Imperfeito, 1980
· Futuro condicional, 1982
· Cantigas de amigo e outros poemas, 1986
· Reticências, 1990
· Catro pezas (contiene: A sombra de Orfeo,
Farsa das zocas, A arbre, Auto do prisioneiro), 1971
· Teatro Completo, 1982
· Xente da Barreira, 1950
·
Scórpio, 1987
· História da Literatura Galega Contemporánea, 1963 (reediciones en 1975 y 1976)
· Sete poemas galegos, 1955
· Versos iñorados e ou esquecidos de
Eduardo Pondal, 1961
· Gramática elemental del gallego común, 1966
· Brevario antológico de la literatura gallega contemporánea, 1966
· Edición de Cantares gallegos de Rosalía de Castro, 1969
· Libros e autores galegos: dos trovadores a Valle Inclán, 1970
· Sobre lingua e literatura galega, 1971
· Particularidades morfológicas del lenguaje de Rosalía de Castro, 1972
· Poesías de Rosalía de Castro, con L.Fontoira Surís, 1972