O esforzo admirable de escribir en galego no primeiro terzo do século XX só se afronta cun fondo convencemento do que se fai.
Ó meu distinto, verdadeiro amigo: inda mais: o meu bon hirmán spritual:
Galiza, este meu amoriño da terra (estou a esquirbir en común) e da sua fala, santamente doce, namoreira: sutil Esquírbolle n-a miña léngoa nativa, por enterder mais gustoso iste troque
íAh, meu bon irmán! Iste meu curazón galego non abrochará xamais en froitos castelans! Penso en galego, inda esquirbindo en cualquer outra léngoa! As miñas conceuciós; a miña y-alma! feitas istán co-ista benedecida terra
Sempre sua verdadeira amiga, que saudao agarimosamente»
F rancisca Herrera y Garrido
A Real Academia Galega o 4 de marzo de 1945 comunicoulle oficialmente que fora designada membro numerario para ocupar a cadeira 037, que a convertería na primeira muller chamada a ingresar na devandita institución