SENIN FERNANDEZ, FRANCISCO XAVIER
O alfaiate portugués Chamábase Nuno e viña de terras transmontanas do país veciño. Ninguén sabe por que razón veu dar a aquela vila tan distante. Era xastre, pero prefería que lle chamasen alfaiate, como se dicía no seu país, porque, aseguraba, era unha palabra máis fermosa que a que se adoitaba por estas terras.
Non tardou en facer unha boa clientela, por máis que os tempos era difíciles, pero a súa sona medrou coma a escuma por toda a contorna. Para dar unha idea, cada vez que se anunciaba unha voda, os homes apresurábanse para ser os primeiros en encagar os traxes, aínda que os familiares sempre se adiantaban aos demais porque coñecían antes a noticia. Era quen de facer de todo, mesmo roupa de muller, pero a súa especialidade era a de home. Chegou a ter até cinco persoas traballando e cunha planificación moi estrita. Os martes, un supoñer, era o día marcado para tomar as medidas, e os venres facíanse as probas, normalmente dúas; para a segunda prefería que o cliente fose acompañado da muller, pois consideraba que a súa opinión había ser fundamental para un resultado satisfactorio.
Todo o mundo saía contento porque tiña unha man especial para disimular as eivas do cliente, maiormente as referentes aos ombreiros, que corrixía combinando un corte axeitado e as mañas propias do oficio. Cada traxe leváballe tres días de darlle á agulla, non seguidos, xaora, pois traballábase en varias pezas ao mesmo tempo.
A chegada da roupa confeccionada en fábricas foi reducindo pouco e pouco o traballo; con todo, aínda conservou clientes que preferían pagar máis por unha feitura. Nos últimos tempos, completaba os seus recursos vendendo camisas e gravatas. O día que se xubilou o último empregado, aproveitou para desaparecer co mesmo misterio co que chegara anos atrás. Non deixou nada pendente.
