Trátase, segundo palabras do prologuista, dunha meditación sobre a memoria mítica, engarzada na memoria persoal, que lembra vagamente o absoluto ou a súa necesidade. Cargado de melancolía, o poeta séntese desamparado, expulsado dese "labirinto luminoso" que é a nenez.
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
-5%
